o an

Kızın biri bir şey gördü..Görmemesi gerekeni, görse öleceğini bildiğini gördü..

Kaçmıştı hep içten içe doğru olduğunu bilip de kabullenemediğinden,kaçmıştı öğrenince paramparça olacağını bildiğinden..Ama unutmuştu; acıyı acı yapan beklenmedik anda gelmesiydi..

Gölgeler hep peşindeydi,kız güzellikler ummakta,reddetmekte korktuğunu..

Ve herhangi bir gündü,herhangi bir andı ;birden kanlı-canlı karşısına çıktı kabusu...

Kız gördü, saniyeydi gördüğü ama donup kaldı, öylece kalakaldı, karşısındakilerse gülümsemeye devam etti hiçbir şey olmamış gibi, kız aslında hiç var olmamış gibi.

Kız ağlamaya başladı. Simsiyahtı gözleri, simsiyah akıttı yerlere hüznünü, insanlar geldi insanlar geçti kız hep ağladı- kız hep kopkoyuydu- durmak bilmedi- susmak yoktu- susmak çoktu- kıza her şey çoktu- kıza hiçbir şey yoktu aslında ve bir an geldi; her şey akıp giderken, herkes çekip giderken kız durdu dönüp baktı anladı; yoktu varlığını fark eden ve o an yok oldu fark edilmeden…

Ocak 2007-İzmir