“SENİ UMURSADIĞIMI SANMA..”
28 Mayıs,sabaha karşı 3 suları…İzmir’in büyüleyici manzarasına kayıyor gözlerim.Yüzüne bakabilsem keşke..417 gün sonra,şu an o kadar yakınsın ki bana..Ağladığımı saklamak için başımı önüme eğiyorum,saçlarım omzuna değiyor...
Beni durmaksızın titreten rüzgar mı yoksa cümlelerin mi..
“SENİN İÇİN ÜZÜLDÜĞÜMÜ SANMA..”
Nefesi nefesime karışan,yanımda geniş bir umarsızlıkla bana bunları söyleyen sen olamazsın..Yüzüne bakıyorum sen konuşurken.Hoşluğun söylediklerinin sancısına acıtan bir sarhoşluk katıyor,başım dönüyor..Aşığım sana…
İçmiş olmamdan olsa gerek,seni görünce bile heyecandan titreyen ben,nefesin nefesime,saçlarım omzuna değerken seni ne kadar sevdiğimi söylüyorum her cümlenin ardına..
“Hala gün sayıyorum.Bugün 417,gün sana aşık olduğum.Hayatımda yaptığım en doğru şey bu…”
Sıkıntılı “off”larla seni yanlış tanıdığımı söylüyorsun.Uzun süre görmezsem unutabileceğimi…
“Dünyada aşık olabileceğim birinin varlığı yeterli benim için.Görmesem de seni,taşıyacağım hep içimde…”
Bunalıyorsun.Ellerin yüzünü,alnını dolaşıyor.Sonsuza kadar bu anlarda kalmak için her şeyimi verirdim.Heykel yüzünü izlemek,sesinde kaybolup gitmek..Seviyorum seni..
Yanımdan gitmek istiyorsun.Yanımda kalmanı bana çok gördüğünü söylüyorum.Yaptığım onca fedakarlıktan sonra sen sıkıldığını söyleyip gideceksin…
28 Mayıs sabaha karşı 5 suları..Gün doğmak üzere..Benim içinse şimdi batıyor güneş doğudan,ardında kanlı bir hüzün bırakarak..Ayağa kalkıyorsun,Yüzüne bakıyorum,yüzüme bakıyorsun…Dönüp gidiyorsun..
SIKILMIŞSIN!..UĞRUNA ÖLMEMDEN..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder